Zo vlug Ole Gunnar Solksjaer opdook als potentiële kandidaat op Alex McLeish op te volgen in B6, zo vlug de Noor alweer geschrapt werd van het lijstje kandidaten.

Op vrijdag werd het vliegtuig van eigenaar Randy Lerner gespot op de luchthaven van Birmingham. Het vertrok richting Noorwegen, waar het Solksjaer ophaalde voor informele gesprekken.

Het weetje ging als een lopend vuurtje de digitale wereld rond, waarop de clubleiding van de Noorse ploeg razend werd. Solskjaer bleek geïnteresseerd in de job en de Villa fans hoopten  massaal dat Randy Lerner hem een contract zou voorschotelen.

Maar zover komt het dus niet. De Noor bedankte voor de eer nadat hij maandagavond samen zat met zijn voorzitter. Naar eigen zeggen wegens familiale redenen.

“Ik blijf voor mijn familie waar ik nu ben”, vervolgt de voormalig international van Noorwegen. “Ik heb mijn familie achttien maanden geleden terug naar huis gehaald en kan het niet maken om nu weer weg te gaan. Aston Villa was daarom geen optie, dat heb ik ook meneer Lerner laten weten.”

Voor iedereen blijft het gissen wie de nieuwe manager wordt, nadat ook Paul Lambert van Norwich zijn neus ophaalt voor een overstap.

De seizoensafsluiter op Carrow Road was het harde, finale uitroepingsteken na een dramatisch seizoen. Dankzij Comedy Capers in de bezoekende defensie stonden the Canaries reeds met de rust 2-0 voor.

Villa was onmachtig en kon over de ganse wedstrijd slechts eenmaal dreigen. De lage schuiver van Agbonlahor belandde via de vingertoppen van Ruddy tegen de paal.

De meegereisde supporters telden de seconden af naar het laatste fluitsignaal. McLeish werd in de gezangen niet gespaard, terwijl concullega Lambert werd toegejuicht.

Laat het nu net die Paul Lambert zijn die samen met Roberto Martinez topfavoriet is om Big Eck op te volgen. De jonge manager slaagde erin om met een samenraapsel van lower league-spelers Norwich naar de veilige middenmoot te brengen, nadat het twee opeenvolgende promoties had behaald.

In een harde communiqué spaarde de clubleiding het falen van de manager niet: “De club was niet tevreden met de afgelopen seizoen behaalde resultaten en het spelpeil. Het bestuur is zich ervan bewust dat de supporters meer verwachten en we zullen er dan ook alles aan doen om die verwachtingen in te lossen.”

Ondanks een 1-0 voorsprong en het feit dat het 40 minuten tegen tien man mocht ballen, slaagde McLeish erin zijn ploeg naar een 1-1 ‘overwinning’ te leiden.

Via een afgeweken schot van Ciaran Clark scoorde Villa aan 100 %, terwijl Tottenham zich duidelijk de gevaarlijkste ploeg toonde op het veld – zelfs na de uitsluiting van Danny Rose iets na de herneming.

Toch was de eerste periode hoopgevend te noemen. Het creatieve brein in Stephen Ireland creëerde wat halve kansjes, maar ex-Villan Brad Friedel diende op geen enkel ogenblik zijn handschoenen vuil te maken. Tot Clark’s poging via het lichaam van William Gallas in doel belandde.

Aan de overkant reageerde Shay Given attent op een doelkans van Gareth Bale. Ook Adebayor, Kyle Walker en Luka Modric wisten het leer niet tegen de touwen te jagen.

Na de kampswissel werd Danny Rose na een tumultueuze fase met rood van het veld gestuurd. Met het mannetje meer maakten the Villans nu toch wel een grote kans op de deugddoende overwinning.

Maar zoals al meerdere malen dit seizoen, verdween al het goede bij de Claret & Blue uit de wedstrijd. De verdedigende lijn kwam nooit meer over hun helft, bij een tegenaanval trok niemand mee ten strijde en de onthutsend zwakke Charles N’Zogbia deed zelfs geen moeite meer.

Toen Richard Dunne zijn koelbloedigheid verloor en Sandro foutief stopte in de zestien meter, stelde Adebayor gelijk. Bolton klom op voorsprong, QPR maakte nog steeds aanspraak op drie gouden punten en Villa bleef in hetzelfde bedje ziek.

Uiteindelijk sleepten de jongens van McLeish zich naar het laatste fluitsignaal en konden the Baggies in de slotminuten een 2-0 in het Reebok nog ombuigen naar een puntendeling.

Na het laatste fluitsignaal was er ondanks de redding weinig reden tot feesten op Villa Park. De boog werd gespannen om McLeish neer te schieten tijdens de gebruikelijke “lap of honour”, maar de Schot besloot dat het veiliger was om binnen te blijven.

Zich nog twee jaar moeten verstoppen, is een hele lange tijd mijn vriend…

Dit zwaar bevochten puntje brengt Villa zo een stapje dichter bij de redding, nadat QPR en Blackburn dit weekend geen punten konden rapen. Met nog 2 wedstrijden voor de boeg kruipt Villa richting redding.

Alex McLeish, zwaar onder vuur na de verloren verliespartij tegen Bolton, liet het veldwerk over aan zijn assistent, Peter Grant. McLeish zelf bleef de ganse wedstrijd vastgekluisterd aan zijn zitje.

Villa had de kansen om te winnen, maar mocht Shay Given dankbaar zijn toen die diep in blessuretijd nog met een ultieme redding WBA van de drie punten hield.

Eerder keerde Carlos Cuéllar reeds een poging van de doellijn en had Alan Hutton altijd rood moeten krijgen voor handspel in zijn eigen zestien. Hutton speelde zo pover, dat men gauw ex-spelers als Ulises De La Cruz zou beginnen ophemelen.

Maar ook onze Villans kregen enkele dotten van kansen. Gabby Agbonlahor verscheen in de eerste periode tot tweemaal toe voor Ben Foster. Het gebrek aan zelfvertrouwen was eens te meer zichtbaar bij de Engelse international.

Na de break verzuimden ook Charles N’Zogbia, Emile Heskey en Ciaran Clark de bal tegen de touwen te jagen.

Al bij al een punt gewonnen in deze deprimerende strijd tegen het behoud.

Het zat er al weken aan te komen dat Villa zou moeten zwoegen om erin te blijven. Keer op keer kreeg het de kans om zichzelf uit de zorgen te werken, maar de ploeg van McLeish slaagde er telkens in zich nog dieper in de problemen te werken.

Ook dinsdag hetzelfde liedje. Een driepunter tegen een ander zwak broertje, Bolton Wanderers, zou de definitieve redding betekenen. Villa speelde een sterke eerste helft, maar verzuimde te scoren.

Aan de rust greep Owen Coyle in en bracht hij Kevin Davies in de strijd. Villa diende gas terug te nemen, maar toen Stephen Warnock van dichtbij de verlossende 1-0 op het bord prikte, leek alles in zijn plooi te vallen.

Amper een minuut later maakte Carlos Cuéllar aan de overkant een strafschopfout, die Martin Petrov maar al te graag verzilverde. En of de wonde nog niet diep genoeg was, maakte N’Gog er luttele seconden later 1-2 van.

Met nog een half uur speeltijd voor de boeg was er tijd genoeg om het tij te keren. Villa miste echter creativiteit en ging ondoordacht te werk.

De Wanderers hielden makkelijk stand en laten zo Villa in diepe crisis achter. Een minuut voor 12, Mr. Lerner.

Villa begon gretig aan de partij en goed stoorwerk van Agbonlahor resulteerde al na 20 seconden in een eerste doelpoging. Mignolet redde evenwel de poging van Albrighton.

Onder leiding van een bedrijvige Charles N’Zogbia ging de thuisploeg op zoek naar de openingstreffer. De Franse winger vond de vingertoppen van Mignolet op zijn weg.

Gaandeweg de partij kwam Sunderland meer opzetten. Vlak voor de koffiepauze kwam Bendtner dicht bij de opener.

Ook na de kampswissel bleef Sunderland de gevaarlijkste ploeg. Stephen Ireland redde een poging van de doellijn en Bendtner’s doelpunt werd onterecht afgekeurd voor buitenspel.

In de slotfase werd ex-Villan Craig Gardner nog uitgesloten na een 2e geel kartonnetje.

Mits een overwinning had Villa de redding quasi veilig kunnen stellen. Het klom iets na het halfuur op voorsprong.

Na dubbelspel met Stephen Ireland krulde de jonge Andi Weimann het leer fraai voorbij de armen van de grabbelende Begovic.

Daarna volgde de typische McLeish-tactiek: de voorsprong verdedigen. Robert Huth kopte uiteindelijk de gelijkmaker op het bord, nadat Stoke het balbezit had gedomineerd.

Voor de mannen van Tony Pulis een rariteit. Het was namelijk pas de tweede maal sinds 2008 dat Stoke een partij afsloot met het balbezitpercentage in hun voordeel.

Villa startte vol goede intenties en na mistasten van thuisgoalie Doni vond Bannan de aanstormende Herd, die er knap 0-1 van maakte.

Pas naarmate de wedstrijd vorderde, kreeg Liverpool meer grip op de wedstrijd. Een sterke Shay Given hield Villa enkele keren knap recht.

Pas acht minuten voor tijd kon Luis Suarez de gelijkmaker op het bord prikken.

De ingevallen Samir Carruthers kon aanspraak maken op een penalty, maar referee Michael Oliver ging daar niet op in.

Manager McLeish is erg trots op het vertoonde spel van zijn ploeg. “Het was een geweldig optreden van ons. Ik ben erg trots op ze. Ze verdienen alleen maar complimenten. Zeker omdat er veel jongelingen meespeelden. Ze hebben het prima gedaan”, besloot de Schot.

McLeish strooide de afgelopen dagen en weken met excuses. Dat Villa zich in deze positie bevindt, is iedereen zijn fout… Buiten de zijne natuurlijk.

Hoewel de voorbije maanden povere resultaten werden geboekt met een (bijna) voltallige kern, vreest de Schot dat de huidige blessuregolf Villa’s lot zou kunnen bepalen.

Na het winnen van de Carling Cup vorig seizoen ging het steil bergaf voor zijn Birmingham. Ondanks een veilige voorsprong over het grote deel van het seizoen, slaagde McLeish er nog in City te doen degraderen. Tot groot jolijt van the Villans natuurlijk.

Na Andreas Weimann‘s late goal tegen Fulham leek Villa definitief gered. Opeenvolgende nederlagen tegen Arsenal en Chelsea, gevolgd door een moeilijk seizoenseinde die nog komen moet, zorgen ervoor dat het degradatiespook weer opduikt.

“Aan het begin van deze campagne wist ik reeds dat dit niet de meest ervaren kern was. Ik zei toen dat het een moeilijk seizoen zou worden voor ons en dat we in volle transformatie zijn. Vorig seizoen hadden ze hier nog Kyle Walker, Ashley Young en Stewart Downing. Drie klasbakken die we dit seizoen niet hebben.”