Mental

Wat. Een. Wedstrijd. Tien doelpunten, een vijftal penalty-claims, een penalty, een rode kaart en twee afgekeurde doelpunten. Deze wedstrijd had alles.

Tijdens mijn kappersbezoek in de vooravond viel de vraag of ik naar ‘de match’ zou kijken. Natuurlijk zou ik kijken, om even later door te hebben dat er ook Dortmund – Club Brugge op het programma stond. Tijdens onze partij kon ik niet helpen denken wat die arme duizenden Belgen wel allemaal niet gemist hebben door naar die saaie brilscore te kijken. Het relaas van een gekke avond…

Pas gesetteld of de wedstrijd leek gespeeld. De onvermijdelijke Lewis Grabban prikte de vroege achterstand op het bord en het lachen verging me helemaal toen Forest na amper 5 minuten spel een dubbele lengte voorsprong had.

Gebukt onder een matige AVTV-stream kon ik nog net de aansluitingstreffer zien, terwijl de gelijkmaker gebeurde bij een bevroren stream. Nog voor ik mijn opluchting kon laten blijken dat de technologie OK zat en de partij te herbeginnen was, prikte Matty Cash de 2-3 op het bord. Het mocht en zou geen rustige avond worden…

De frustraties werden niet verholpen door de talrijke penalty-situaties. Handspel of niet, hoog tijd dat de FIFA daar eens duidelijke regels over schept. Gelukkig wees de man in het zwart toch naar de elfmeterstip toen Yannick Bolasie (héérlijke speler trouwens) foutief gestopt werd. Pantilimon had Tammy’s penalty van zondag duidelijk bestudeerd, maar de Chelsea-huurling liet zich niet kennen.

3-3 bij het rustsignaal en eigenlijk had Abraham altijd nog voor de voorsprong moeten zorgen in blessuretijd. Na die hattrick konden we het hem wel vergeven.

Na rust was de beginfase volledig voor the Villans. Het leek een kwestie van tijd vooraleer dat de rood-witte afweer zou kraken. En toch… Godbetert Villa-fan Joe Lolley ging zijn kans vanop afstand. Een net schot, maar een standbeeld had wellicht meer moeite gedaan om te reageren dan ons Noors sluitstuk. En Lolley? Die zal vanavond wel stiekem eens naar zijn Villatalk-account kijken.

Een nieuwe achterstand dus. Het leek de goal te veel te zullen worden. Villa verloor grip op de wedstrijd en het tempo verdween uit de wedstrijd. Tot Figueiredo door een drieste tackle rood zag.

De daaropvolgende vrije trap belandde op het hoofd van – jawel – Tammy Abraham en nog geen vijf minuten later trapte de ingevallen El Ghazi het leer heerlijk langs een kansloze portier.

Wedstrijd gespeeld. Tegen tien man een kwartiertje de bal laten rondtikken. Helaas… Alex Tuanzebe was blijkbaar vergeten hoe makkelijk Lewis Grabban scoort. Grabban kreeg iets te veel ruimte en plaatste het leer in de korte hoek binnen. Nyland zag daar maar weer niet te best uit.

Villa zocht de laatste tien minuten nog naar de winnende treffer. Doelpunten van El Ghazi en Abraham werden helaas afgekeurd.

Na 95 minuten floot de scheidsrechter het laatste fluitsignaal. Het was een heerlijke partij voetbal, waar we eventjes alle negatieve punten zullen bij vergeten. We hebben er gewoon van genoten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Verslag. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s