Villa v Norwich 2-0

Raar, zo’n tweedeklassewedstrijd. Door omstandigheden was het mijn eerste live game dit seizoen en aldus mijn allereerste in een lagere afdeling. Het werd een heel aangename ervaring.
Zeven wedstrijden. Zo lang was het geleden dat ik Villa nog eens live zag winnen. Zaterdag omstreeks 16.50 plaatselijke tijd konden eindelijk de vreugdegezangen opnieuw bovengehaald worden. Villa Park verlaten met een glimlach, heerlijk gevoel.
Villa boekt een vierde opeenvolgende thuisoverwinning en bezig aan een kampioenenreeks. Helaas iets te laat. De superoptimisten geloven misschien nog in een mirakel, maar twee povere reeksen van een tiental matchen zullen ons aan de eindmeet uiteindelijk zuur opbreken.
Zoals de voorgaande wedstrijden werd het geen hoogstaande partij van the Villans. De thuisploeg liet Norwich het initiatief, maakte er een fysieke slag van en hield het goed compact achterin. En vooraan loopt er met Jonathan Kodjia een goudhaantje rond. De Ivoriaan nam de twee doelpunten van de namiddag voor zijn rekening.
Met Kodjia heb ik lange tijd een haat-liefdeverhouding gehad. Hij vergeet dikwijls dat er nog 10 andere spelers in zijn ploeg zitten, maar ah… Laat hem lekker doen, wat een speler is me dit. Nog voor de balaanname bij zijn eerste doelpunt wist heel Villa Park dat het leer de netten zou raken. Vergeet die meters richting doel, vergeet die verdediger en doelman nog voor hem. Hij knipte zelfs nog naar binnen en borstelde de bal heerlijk in de linkerbovenhoek. Een Dwight Yorke-momentje.
Een drietal gerichte versterkingen en een fitte Jimmy Danger is alles wat we nodig hebben om volgend jaar promotie te vieren. Dat het zonder sexy voetbal is, zal me worst wezen.

 

Geplaatst in Verslag | Een reactie plaatsen

Fixture vol nostalgie

Afgelopen zaterdag stond de wedstrijd Aston Villa – Sheffield Wednesday op het programma. In eerste instantie geen uit het oog springende affiche, maar deze had voor ondergetekende een speciale betekenis.

skysports-aston-villa-jonathan-kodjia-championship-efl-football_3900503Op 28/12/1998 ging ik als 12-jarig broekventje voor het eerst een live wedstrijd van the Villa bijwonen. Een vroege treffer van Gareth Southgate werd vlug teniet gedaan door een geniale Benito Carbone (kent u hem nog?), maar een late treffer van Ugo Ehiogu zorgde ervoor dat Villa de jaarwisseling inging als trotse leider in the Premiership.

Begin de jaren 2000 verdween Wednesday van het hoogste toneel, maar hun recente wedergeboorte zorgde ervoor dat de bezoekers deze speeldag als favoriet aan de aftrap kwamen. Villa miste een resem geblesseerden en kent een erbarmelijk seizoen.

Overwinningen tegen Derby en Rotherham bezorgden Steve Bruce ademruimte. De midweekwedstrijd werd verloren tegen de seizoensrevelatie Huddersfield, maar de prestatie was hoopgevend te noemen. Vooraf werd de wedstrijd tegen play-off kandidaat Sheffield door de eigen fans dan ook bestempeld als een van de bevestiging.

Nog voor de aftrap was het puzzelen voor Brucey door het uitvallen van Lansbury en nog in de eerste periode werd Baker geblesseerd vervangen.

Het voetbal was wederom niet oogstrelend. De passie en vechtlust van de spelers op het veld maakten echter veel goed. Jonathan Kodjia – wie anders – was met twee goals man van de match.

Ere wie ere toekomt. Een pluim voor Bruce om in deze moeilijke omstandigheden de boel te redden. Of hij de man is om Villa volgend seizoen mee te laten dingen voor promotie laten we nog in het midden. Desalniettemin verdient hij de rest van het seizoen uit te doen en het potentieel is zeker aanwezig om een mooi seizoenseinde in elkaar te knutselen.

Keep it up, Brucey!

Geplaatst in Nieuws | Een reactie plaatsen

Small Heath Away – love it

Sommige onder ons haten wedstrijden tegen het gespuis. Winnen wordt voor een club als Villa aanzien als normaal, terwijl een verlies leidt tot een open top parade en een DVD of tien in Blues hun clubshop. Persoonlijk vind ik zulke wedstrijden met niets te vergelijken, gewoonweg sublieme ervaringen.

Bakkie vol kletsen in de pubs rondom Villa Park – in colonne richting St. Andrews – spanning en haat die van de tribunes rolt – (eventuele) last minute winners – falende Old Bill – gefrustreerde Zulu’s… Love it.

92117082_gettyimages-614829280-1Sinds een aantal weken is Steve Bruce aan het roer bij the Villans. De Steve Bruce van die bewuste goal. En ja, deze die met Blues er 4 op 6 wist te winnen tegen Villa. Redenen genoeg om de man te haten, maar de aanstelling voelt gewoon juist aan. Als geen ander weet Bruce wat er leeft bij de supporters en hij slaagt er telkens in deze passie te vertalen naar zijn ploegen. Een nieuwe Martin O’Neill als het ware, een ideale persoon die de club in deze omstandigheden nodig heeft.

Zijn start is positief te noemen. Met een 7 op 9 staan de resultaten meteen mooi op het bord, het spelniveau moet nog een kwaliteitsinjectie krijgen. De confrontatie met zijn voormalige werkgever is zijn eerste grote test. Small Heath heeft met Gary Rowett één van de beste jonge managers van het land in dienst. De Villa-fan heeft Blues met een laag budget van een hopeloos geval naar een stabiele subtopper uitgebouwd. Hoewel het allesbehalve een gezondheidswandeling wordt, leeft ondergetekende in de hoop dat het kwaliteitsverschil en het record van Brucey Bonus in 2nd City derby’s de drie punten zullen opleveren. Antwoord zondag rond het middaguur, live te bekijken op Eleven Sports.

Geplaatst in Nieuws | Een reactie plaatsen

When Sunday comes

Komende zondag is het eindelijk de harde realiteit. De eerste competitiewedstrijd van Villa buiten de hoogste afdeling sinds 1988. Toen slaagde Graham Taylor erin om het verblijf in het vagevuur van tweede klasse te beperken tot één seizoen. Voor fans zoals ondergetekende – die amper gepureerde patatjes mochten eten ten tijde van Spink, Birchy en andere David Platts – gaat zondag een hele nieuwe wereld open.792981-1

Was het nu West Ham, Newcastle, Blackpool of andere Wigans, er vloeiden elk jaar rond de mei-maand tranen op Match of the Day. Degradatie moet verschrikkelijk zijn, dacht ik telkens. Het voelde evenwel – los van het feit dat degradatie reeds begin januari beklonken was – eerlijk gezegd aan als een opluchting. Aston Villa had de laatste jaren een soort van ‘too big to go down’-gevoel rondom zich opgebouwd, maar de Premier League is onverbiddelijk. Van League One-spelers, tot overbetaalde prima donna’s naar onervaren Franse huurlingen. Het maakte allemaal geen verschil uit. Villa was een ploeg van ‘losers’ geworden, een gevoel die tot diep bovenaan de bestuurskamers was doorgedrongen.

“Opgelucht,” zei ik dan. Eindelijk verlost van de verplichte roll-overs tegen Man Utd, Arsenal of Chelsea. “Hello again,” aan de ploegen uit mijn kindertijd. Aan ploegen zoals Leeds Utd, Nottingham Forest of Ipswich Town kan ik nog levendig herinneringen ophalen. Dit geldt ook voor de tegenstander van komende zondag. Het Sheffield Wednesday van Wim Jonk en Benito Carbone was de tegenstander in mijn allereerste wedstrijd op Villa Park. Happy days.

Happy days is dan ook de hoop voor deze campagne. Weg met het defaitisme en de talrijke verbrodde weekends. En ja, veel zelfverklaarde experten zien ons opnieuw een zwaar en teleurstellend seizoen tegemoet gaan. Of als je Wednesday-fans moet geloven, spelen we zondag tegen het Brazilië van Pélé in plaats van tegen toppers als Steven Fletcher en Barry Bannan. Akkoord er zijn nog veel vraagtekens. Nieuwbakken eigenaar Tony Xia en manager Roberto Di Matteo moeten hun woorden nog omzetten in resultaten, maar een ploeg met de standing van Aston Villa moet altijd de ambitie hebben om automatische promotie af te dwingen.

Zondag wacht dus een lastige klip naar Hillsborough. De verliezende play-off-finalist kwam versterkt uit het tussenseizoen en zal tot op het eind meedingen voor de prijzen. Na een twijfelende voorbereiding een goede waardemeter voor Di Matteo en zijn manschappen. Just make us proud again.

Come on me babbies!

Geplaatst in Nieuws | Een reactie plaatsen

Volle buit aan de zuidkust

Aston Villa heeft het seizoen op een positieve manier ingezet. Het bracht de lastige verplaatsing naar nieuwkomer Bournemouth tot een goed einde.

Starten tegen een nieuwkomer is nooit een sinecure. Daarbovenop leek het wel of gans Engeland Bournemouth een driepunter gunde.

Villa had een matige voorbereiding achter de rug en met een pak nieuwkomers in de basis was het afwachten wat het zou worden. Het speelde geen briljant voetbal, maar enkele spelers – zoals Micah Richards en Jordan Amavi – lieten een sterke indruk na.

Beide doelmannen werden weinig aan het werk gezet. De thuisploeg nam de eerste helft voor hun rekening en puurde daar amper twee noemenswaardige kansen uit. Tot tweemaal toe stond Guzan pal.

Na de koffiebreak kwam Villa beter in de partij. Idrissa Gueye kreeg meteen na de hervatting een mooie kans op de voorsprong, maar hij vond Boruc op zijn weg.

Sherwood bracht nieuwkomer Rudy Gestede in en dit loonde. Na hoekschop buffelde Rudy de 0-1 tegen de touwen. Meteen zijn 20ste (!) kopbaldoelpunt sinds het begin van 2013-2014. Niemand doet beter.

Het laatste kwartier werd professioneel afgerond, waardoor Brad Guzan niet meer aan het werk werd gesteld. Vrijdagavond volgt de eerste thuiswedstrijd van het seizoen tegen Manchester United. Gelukkig spelen we daar altijd sterk tegen…

Geplaatst in Verslag | Een reactie plaatsen