Belgian Villains

Een goal van Brede Hangeland in de 95e minuut zorgde ervoor dat Fulham en Aston Villa langs de oevers van de Thames de punten deelden.

Het zag er lang naar uit dat een doelpunt van Mark Albrighton genoeg zou zijn om de volle buit mee naar Birmingham te nemen, maar de Noorse verdediger Brede Hangeland redde in de allerlaatste seconden nog een puntje voor de Londense outfit.

Bij the Villans is het momenteel roeien met de riemen die er zijn. Nadat Emile Heskey eerder deze week geblesseerd afhaakte, zijn nu ook Steve Sidwell en Nigel Reo-Coker voor lange tijd buiten strijd. Daardoor kwamen Nathan Delfouneso en Barry Bannan aan de aftrap. Vooral die laatste speelde een dijk van een wedstrijd.

De eerste helft ging gelijk op en er vielen aan beide kanten goede kansen te noteren. Bij Fulham waren Zoltan Gera en Moussa Dembélé dichtbij een treffer, terwijl voor Aston Villa Nathan Delfouneso en Stewart Downing net misten.

Kort voor rust scoorde Aston Villa alsnog. Marc Albrighton rondde af na een mooie crossbal van Barry Bannan.

Na de pauze bleef de wedstrijd goed op en neer gaan. Nathan Delfouneso wrong een doelrijpe kans de nek om, terwijl Brad Friedel aan de overkant attent diende te reageren op een poging van Andy Johnson.

Uiteindelijk verlengde Hangeland een vrijschop in extremis met het hoofd in doel. Villa blijft zo onderaan ter plaatse trappelen. Woensdag komt het Blackpool van oude bekende Marlon Harewood op bezoek, een overwinning zou geen kwaad kunnen om de voeling met de subtop niet te verliezen.

Een hardbevochten derby-match eindigde zoals het begon: met een brilscore. Geen van beide ploegen maakten aanspraak op meer.

Het werd een typische derby. Stevige tackles, weinig hoogstaand voetbal en de spanning die te snijden was in de tribunes. The Heathens kwamen naar Villa Park met zes opeenvolgende nederlagen in het achterhoofd, terwijl Villa – misschien door de talrijke blessures – veiligheid eerst koos.

Gérard Houllier bracht een defensieve opstelling tussen de lijnen en koos voor Ciaran Clark op het middenveld. Daarnaast stonden met Nigel Reo-Coker en Steve Sidwell nog twee defensief ingestelde spelers opgesteld. Ook Emile Heskey kwam terug in de basis.

Bij the Noses een resem Villa Rejects: Ridgewell, Keith Fahey en Craig Gardner in de basis, met daarnaast nog Kevin Phillips op de bank.

Dat het een harde wedstrijd ging worden, werd onmiddellijk duidelijk. Craig Gardner en Luke Young gingen er meteen stevig in. Niettemin bleven kansen schaars tijdens de eerste periode.

Brad Friedel was nipt de bezigste doelman van de twee, al had Keith Fahey tot tweemaal toe te weinig poer in huis om de Amerikaan te verontrusten.

Het nerveuste moment viel op het halfuur voor collega Ben Foster aan de overkant, toen de aanstormende Reo-Coker zijn uittrap blokkeerde. Gelukkig voor the Noses hobbelde het leer naast het lege doelmond.

Bij het rusten geblazen was reeds duidelijk wel type wedstrijd het ging worden. Wie het eerste scoort, wint de wedstrijd.

Ook na het theekransje bleef het defensieve primeren langs beide kanten. Stand-in captain Reo-Coker trachtte Foster van ver te vloeren, maar die laatste ging goed plat.

Voor de rest was er bitter weinig het vermelden waard. Gelukkig viel er in de tribunes nog enig animo te bleven. Alleen jammer voor de koppende fan dat hij de laatste twintig minuten niet meer kon meemaken…

Pas in de laatste tien minuten brak de wedstrijd open, toen Houllier besloot om enkele wissels door te voeren.

Invaller Barry Bannan dreigde met een krullend schot vanop afstand, Foster pareerde knap. De andere invaller, John Carew, kopte Collins‘ voorzet terug naar Ciaran Clark die van dichtbij naast kopte. Als ‘klap’ op de vuurpijl kreeg hij nog een ferme tater van Ben Foster toebedeeld.

In de allerlaaste minuten zocht Ashley Young de wijkende Ridgewell op. De poeier en de daarbijhorende drie punten, spatten uiteen op de kruising.

Het was een matige prestatie van een Villa dat duidelijk meer in zijn mars heeft dan dat het de laatste weken liet tonen. En the Noses? Die vierden hun punt alsof het een Cup Final-winst was…

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost vooraleer Villa gisterenavond zeker was van een plaats bij de laatste 8 van de Engelse ligabeker. Invallers Emile Heskey en Stewart Downing redden de meubelen tegen tweedeklasser Burnley.

Door de late afwezigheid van John Carew startte de thuisploeg in een niet-alledaagse 4-6-0 opstelling. Met Nathan Delfouneso en Emile Heskey zaten er desondanks nog twee spitsen op de bank, maar aan kansen geen gebrek tijdens de eerste periode.

De verliezende finalist van vorige editie kreeg een eerste grote kans voorgeschoteld via Stephen Ireland. Ireland is duidelijk nog een eindje van zijn beste vorm verwijderd en liet dit ook zien met een matige afwerking.

Hoewel er nog enkele halve kansen  genoteerd werden via Steve Sidwell en Mark Albrighton, had Nigel Reo-Coker Villa kunnen én moeten op voorsprong brengen. Van op 6 luttele meters had hij enkel Lee Grant te kloppen om de score te openen. Grant pareerde knap en schudde in de rebound een tweede knappe redding uit zijn mouw op een poging van de gevolgde Barry Bannan.

Burnley manager Brian Laws maakte van het kwartiertje pauze gretig gebruik om zijn ploeg wakker te schudden. De Championship-outfit kwam gedreven uit de kleedkamers en trok het laken naar zich toe.

Het was alle hens aan dek voor de Villa goal en Good Old Brad Friedel hield tot tweemaal toe de nul op het bord. Big Brad pareerde een harde knal van Martin Paterson en repte zich meteen om de kopbal van de gevolgde Rodriguez uit zijn doelvlak te ranselen.

Houllier greep in en bracht Heskey en Downing tussen de lijnen ten koste van respectievelijk Ireland en Bannan. Duidelijk niet opgezet met de wissel, negeerde de eerstgenoemde de uitgereikte hand van Houllier.

Toch had ‘Gez‘ het bij het rechte eind. Vijf minuten voor affluiten prikte  invaller Heskey de 1-0 van dichtbij tegen de touwen. Aston Villa naar de laatste 8 van het tornooi.

Zo leek, want dat was buiten de wilskracht van Burnley gerekend. Eén minuut voordat de officiële 90 rond waren, kregen the Clarets loon naar werken via Clark Carlisle. De verdediger kon tussen drie Villans inkoppen, net buiten bereik van de grabbende handen van Friedel.

De wedstrijd werd dus verplicht een halfuurtje verlengd en daar kwam Villa als eerste piepen. Sidwell kon niet volledig bij een voorzet van Albrighton.

Even later kon de menigte op Villa Park, een nette opkomst van 34000 trouwens, toch juichen. Lee Grant had geen verhaal op een staalharde loeier van Stewart Downing. Alweer een invaller nota bene.

Wedstrijd definitief gespeeld zou je zo denken. De bezoekers uit Lancashire gaven echter niet op en het bleef met z’n tienen bibberen tot het verlossende fluitsignaal.

Met z’n tienen, want Mark Albrighton mocht meteen beschikken nadat hij de doorgebroken Elliot tegen de grond smakte. Albrighton zal er zondag dus niet bij zijn tegen onze vriendelijke buren uit Small Heath.

Ref Michael Jones lijdde Villa uiteindelijk uit hun lossen en zo loot men zaterdagmiddag een van de volgende ploegen uit de trommel: Ipswich, Birmingham, West Brom, Man Utd, Arsenal, West Ham of Wigan. Zit er een nieuwe trip naar Wembley in?